آیا می توان از بیش فعالی بیش از حد رشد کرد؟

[ad_1]

هنگامی که پسر -۵ ساله من در سن age سالگی دچار اختلال کم توجهی و بیش فعالی شد ، به من گفتند این یک بیماری مزمن برای زندگی است.

بنابراین وقتی مطالعه ای که زمستان سال گذشته در مجله اطفال رشد و رفتاری منتشر شد ، کمی احساس امیدواری کردم که “حدود 30٪ تا 60٪ کودکانی که مبتلا به ADHD تشخیص داده شده اند دیگر معیارهای تشخیصی این اختلال را در اواخر بلوغ ندارند”.

آیا این بدان معنی است که آنها از او پیشی گرفتند؟

توماس پاور ، مدیر مرکز مدیریت ADHD در بیمارستان کودکان فیلادلفیا و نویسنده ارشد این مطالعه ، پاسخ ساده ای ندارد.

او یکی از هشت متخصصی بود که با آنها مشورت کردم و وقتی به اردوگاه های مختلف آمدند تا ببینند کسی می تواند بیش از حد از ADHD رشد کند ، همه قبول کردند که جواب پیچیده است. برخی گفته اند که ممکن است یک مولفه ژنتیکی در رشد ADHD وجود داشته باشد ، در حالی که دیگران به من گفته اند که برخی مهارت های کنار آمدن و انتخاب شغل نقش برجسته ای در کاهش علائم دارند ، که باعث می شود فرد دیگر آن را نداشته باشد.

راسل بارکلی ، استاد بالینی روانپزشکی در مرکز پزشکی دانشگاه ویرجینیا در جامعه انگلیس ، توضیح داد که متوقف کردن در مورد تعریف ADHD در کتابچه راهنمای تشخیصی و آماری اختلالات روانی ، منبع اصلی پزشکان برای تشخیص ، به معنای که فرد دیگر دچار اختلال بیش فعالی نیست

دکتر بارکلی گفت: “مردم بیش از معیارهای DSM هستند ، اما در بیشتر موارد از اختلال خود فراتر نمی روند.”

دکتر ویلیام باربارسی ، متخصص اطفال رفتاری کودکان در بیمارستان کودکان بوستون و استاد اطفال در دانشکده پزشکی هاروارد گفت: “تشخیص ADHD مانند لوسمی مانند آزمایش خون نیست و می دانید که سرطان خون دارید.”

وقتی کودک خردسال مبتلا به ADHD تشخیص داده می شود ، پزشکان و پزشکان به بازخورد بیماران ، والدین و معلمان اعتماد می کنند. اما هنگام ارزیابی یک نوجوان یا بزرگسال در اواخر ، معمولاً فقط بر اساس گزارش خود انجام می شود.

دکتر باربارسی گفت: “دلایل زیادی برای تعجب از صحت این گزارش وجود دارد ، زیرا ارزیابی آن دشوار است.”

و دکتر پاور خاطر نشان کرد ، “افراد مبتلا به ADHD تمایل دارند علائم خود را دست کم بگیرند.”

آری تاکمن ، روانشناس از غرب چستر ، پنسیلوانیا ، و نویسنده کتاب “مغز خود را درک کنید ، بیشتر بدانید: یک کتاب کار در مورد عملکردهای بیش فعالی” ، توضیح داد که چالش های تشخیص به این س whetherال دامن می زند که آیا این بیماری از بین رفته است یا فقط کوچک شده است؟ موضوع.

وی گفت: “این سیاه و سفید نیست كه كسی مبتلا به ADHD باشد یا نباشد ، تا حدی كه با یك طیف شدت اتفاق می افتد و بعضی از افراد این برش را انجام می دهند در حالی كه دیگران شکست می خورند اما هنوز هم بیشتر از افراد عادی مشكل دارند.” او گفت.

رابین ملنبک ، مدیر مرکز خدمات روانشناختی دانشگاه جورج میسون و رئیس انجمن اطفال در رشد و رفتار گفت: “برخی از بزرگسالان اساساً بدون علامت بوده اند.”

دکتر ملنبک ، روانشناس بالینی ، در ادامه توضیح داد که اگر این فرد علائمی نشان ندهد اما از کودکی دچار اختلال بیش فعالی باشد ، در تاریخ آنها را به عنوان ADHD تشخیص داده و آنها را به عنوان تشخیص رشد بیش از حد نمی داند.

اما دکتر تانیا فروهلیچ ، متخصص اطفال رفتاری در بیمارستان کودکان سینسیناتی و استاد گروه کودکان UC ، گفت که اگر مهارت های کنار آمدن عملکرد بیمار را بهبود بخشد ، تشخیص ADHD اعمال نمی شود.

وی گفت: تشخیص ADHD فقط به معنای علائم نیست ، بلکه در واقع یک اختلال است.

پزشکان معمولاً ترکیبی از مداخلات رفتاری ، مشاوره و داروها را برای مقابله با علائم کودک توصیه می کنند. کودکی که بتواند علائم ADHD را کنترل کند و تجربه موفق تری در مدرسه را فراهم کند ، ممکن است به جایی برسد که ADHD یک مشکل بسیار کوچکتر باشد. بنابراین تسهیل موفقیت در مدرسه و در نهایت زندگی می تواند راهی برای “فراتر رفتن” تشخیص باشد.

دکتر دامون كورب ، متخصص كودكان رفتاري در لس گاتوس ، كاليفرنيا ، و نويسنده كتاب تربيت يك كودك سازمان يافته ، توضيح داد كه بهترين شواهد در مورد بهبود اختلالات ADHD ، از يادگيري رفتاري براي كودك و والد حمايت مي كند.

وی اظهار داشت: وقتی والدین اطلاعاتی در مورد ADHD و نحوه کار با کودک خود در بزرگسالی به دست می آورند ، این کودکان تمایل دارند بهترین نتیجه را داشته باشند.

دکتر مارک برترین ، یک متخصص اطفال رفتاری در Pleasantville ، نیویورک ، و نویسنده کتاب “والدین مراقب برای ADHD” ، “یک برنامه دقیق و مناسب مدرسه” را توصیه می کند. وی افزود: مهم است که تشخیص دهیم فردی می تواند از نظر علمی دارای استعداد باشد ، اما از همه مهارتهایی که در مدیریت آموزش مانند یادگیری ، تحویل کار به مدرسه و فراموش کردن وجود دارد ، عقب است.

برای برخی از دانش آموزان مبتلا به ADHD ، یادگیری از راه دور ممکن است مزایای خاصی داشته باشد ، زیرا Chromebook یا تکالیف خود را در اتوبوس فراموش نمی کنند. و همچنین لازم نیست چندین ساعت در کلاس بنشینند تا توجه کنند. اما برای دیگران ، این ممکن است چالش برانگیز باشد به دلیل عدم حمایت و ساختار ارائه شده توسط روز مدرسه شخصی.

دکتر پاور بر اهمیت برقراری روابط قوی دانش آموزان و والدین با معلمان خود برای کمک به دانش آموزان در دستیابی به موفقیت تحصیلی تأکید کرد. یک دانش آموز مبتلا به بیش فعالی ممکن است یک برنامه 504 دریافت کند که محل اقامت را به عنوان وقت اضافی یا یک محیط بدون حواس پرتی برای آزمایش فراهم می کند – اگر دانش آموز در کلاس نباشد ، همه آنها قابل تغییر است.

نوجوانانی که بیش فعالی دارند ممکن است در کسب مهارتهای سازمانی و مدیریت زمان لازم برای موفقیت در یک دبیرستان سنتی مشکل داشته باشند.

“آموزش موثر مهارتهای سازمانی به افراد مبتلا به ADHD دشوار است زیرا این یک منطق مدور است – برای اجرای یک برنامه سازمانی چه کاری لازم است؟” شما باید منظم باشید ، “گفت دکتر باربارسی.

وی استفاده از سیستم های خارجی مانند سیستم های الکترونیکی را برای نظارت و تقویت بزرگسالان توصیه کرد. وی همچنین به معلم منصوب شده پیشنهاد داد که در ابتدای روز با دانش آموز ثبت نام مختصری انجام دهد.

دکتر فروهلیچ پیشنهاد کرد که نوجوانان مبتلا به ADHD در کلاسهای سازمانی مانند موسسه ای که در سینسیناتی با عنوان موفقیت تحصیلی برای نوجوانان مبتلا به ADHD ارائه می شود شرکت کنند. وی همچنین برنامه درمان مدرسه چالش افق ها را برای دانش آموزان دبیرستانی و دبیرستانی مبتلا به ADHD توصیه کرد

برخی از چالش های بیش فعالی ممکن است ناشی از عدم تطابق قدرت کودک با رفتارهایی باشد که یک روز معمولی مدرسه به آن نیاز دارد. بسته به انتخاب شغل خود ، بزرگسالان ممکن است اختلال نقص توجه بیش از حد داشته باشند یا هیچ نقصی نداشته باشند

“اگر شغلی را انتخاب کنید و بخواهید آن را انجام دهید ، عملکرد شما بهتر می شود. چیزی که ما به مردم می گوییم این است که شما می خواهید شغلی را انتخاب کنید ، در آن مهارت دارید ، از آن لذت می برید و کسی برای انجام آن به شما پول می دهد “، دکتر فرولیچ گفت.

[ad_2]

منبع: key-news.ir

Leave a reply

You may use these HTML tags and attributes: <a href="" title=""> <abbr title=""> <acronym title=""> <b> <blockquote cite=""> <cite> <code> <del datetime=""> <em> <i> <q cite=""> <s> <strike> <strong>